دمی با شاعران ادب پارسی

 

قومی متفکرند اندر   ره        دین          قومی به گمان     فتا ده     در راه یقین

می ترسم از آنکه بانگ آید روزی          کای بی خبران راه نه آن است و نه این  

 

ز روز گذر کردن   اندیشه     کن          پرستیدن    دادگر       پیشه         کن

به نیکی گرای و   میازار     کس          ره رستگاری   همین است   و      بس    

 

رنج گل بلبل کشید و فیض گل را باد برد         بیستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد

 

 

زهشیاران عالم هر که را دیدم غمی دارد         دلا دیوانه شو دیوانگی هم عا لمی دارد  

 

ای سوخته ی سوخته ی  سوختنی            عشق آمدنی بود نه آموختنی